دوستم ازم میپرسه چیکار کنم بهم وام تعلق بگیره میگم صد تومن بذار بانک روش وام بگیر.میگه صد تومن ندارم،البته هیچ خونه و ماشین و حتی طلایی قبلا نخریده پس انداز کنه.بعد حرف رسید به جایی که گفتم میتونی یه پراید بخری بعد بهترش کنی،میگه پراید در شأن من نیس،کوئیک در شأن من نیس.مثلا دکتریما بریم سوار کوئیک شیم،منم گفتم خب من به زور همونو میتونم بخرم و بنظرم اشکالی نداره آدم باید از کم شروع کنه همون موقع من داشتم آپارتمان مسکن مهر میخریدم خیلیا میگفتن در شأن ما نیس و الان یک میلیارد از من عقبترن.خلاصه که من نتونستم قانعش کنم و از طرفی ناراحت شدم یعنی من الان با هزار آرزو یه ماشین در حد کوئیک بخرم دوستام قراره مسخرم کنن...!؟
اینا ناراحتم کرد...ولی دارم فکر میکنم این دوستم اگه اینقد شأن شأن نمیکرد الان یه پراید داشت که میتونس بفروشه روش پول بذاره ماشین بهتر بخره.یه سال از من درسشونو زودتر تموم کردن و کار کردن.ولی من حداقل سه دنگ زمین سه دنگ اپارتمان با تلاش خودم دارم.کمک بابام باعث شد م پول کمتری بده و درواقع بابام اینا تو سه دنگ م کمک کردن.
من نباید بخاطر دیگران زندگی کنم.وقتی بدون ماشین اذیت میشم حتی پراید میتونه از هیچی بهتر باشه.اصل ساده زیستی رو نباید فراموش کنم.موقع ازدواجمم همه میگفتن فقط دکتر...حتی همین دوستم میگه دندونپزشکم قبول نمیکنم فقط پزشک...ولی بنظرم اشتباه میکنه چون خودشم یه بار بهم گفته از این رد کردن بی مورد خواستگارا تو سن کمتر پشیمونه ولی من برام مهم بود اتفاقا پزشک نباشه چون انقد تروما تو این رشته دیدم که نمیتونستم یکی مثل خودمو تحمل کنم...آقایون پزشک نه همشون ولی خیلیاشون به سبب رشتشون دچار فساد میشن متاسفانه...
چقد حرف زدم.نگید کوئیک در شأنم نیس که قاطی میکنما🥴